திருக்குறள் சிறப்புப் பெட்டகம் (Thirukkural High-Yield Vault)

எழுத்துக்கள் எல்லாம் அகரத்தை முதலாகக் கொண்டுள்ளன; அதுபோல உலகம் ஆதிபகவனை முதலாகக் கொண்டு இயங்குகிறது.

மழை பெய்வதால் உலகம் நிலைபெற்று வாழ்கிறது; எனவே மழையை உலகிற்கு அமிழ்தம் என்று உணர வேண்டும்.

உண்பவர்க்குத் தக்க உணவுப் பொருள்களை விளைவித்துத் தருவதோடு, தானும் ஓர் உணவாக அமைவது மழையாகும்.

அன்பைத் தாழிட்டு அடைத்து வைக்க முடியாது; அன்பிற்குரியவரின் துன்பத்தைக் காணும்போது வழியும் கண்ணீரே அன்பைப் வெளிப்படுத்திவிடும்.

அன்பில்லாதவர் எல்லாப் பொருளும் தமக்கே என்பர்; அன்புடையவரோ தம் எலும்பையும் (உடம்பையும்) பிறர்க்குத் தருவர்.

அனிச்ச மலர் முகர்ந்து பார்த்தாலே வாடிவிடும்; ஆனால் விருந்தினர் நம் முகம் மாறினாலே உள்ளம் வாடிவிடுவர்.

இனிய சொற்கள் இருக்கும்போது துன்பம் தரும் கடுஞ்சொற்களைப் பேசுவது, பழுத்த சுவையான பழம் இருக்கும்போது காயைத் தின்பதற்கு ஒப்பாகும்.

உரிய காலத்தில் ஒருவர் செய்த உதவி அளவில் சிறியதாக இருந்தாலும், அது உலகத்தை விடப் பெரிதாகும்.

ஒருவர் தினை அளவு சிறிய உதவி செய்தாலும், அதன் பயனை அறிந்தவர் அதனைப் பனை மரத்தின் அளவாகப் பெரிதாகக் கருதுவர்.

ஒருவர் நடுவுநிலைமை உடையவரா, இல்லாதவரா என்பது அவருக்குப் பின் எஞ்சி நிற்கும் புகழினாலும் பழியினாலும் அறியப்படும்.

தான் நேராக நின்று எடையைத் துல்லியமாக நிறுக்கும் துலாக்கோல் போல நடுவுநிலைமையோடு ஒருபுறம் சாயாது நிற்பதே சான்றோர்க்கு அழகாகும்.

எதனை அடக்காவிட்டாலும் நாவை அடக்கிக் காக்க வேண்டும்; தவறினால் சொற்குற்றத்தில் சிக்கித் துன்பப்படுவர்.

நெருப்பினால் சுட்ட புண் உடலில் வடுவாக இருந்தாலும் உள்ளே ஆறிவிடும்; ஆனால் நாவினால் சுட்ட கொடுஞ்சொல் உள்ளத்தில் என்றும் ஆறாது.

ஒழுக்கம் எக்காலத்தும் மேன்மையைத் தருவதால், அந்த ஒழுக்கத்தை உயிரை விடச் சிறந்ததாகப் போற்றிப் பாதுகாக்க வேண்டும்.

உலக மக்களுக்கு உதவும் பேரறிவாளியிடம் சேரும் செல்வமானது, ஊர் மக்கள் அனைவருக்கும் பயன்தரும் ஊருணியில் நீர் நிறைந்திருப்பதைப் போன்றதாகும்.

உலகத்தார் பழித்துரைக்கும் தீய செயல்களை விட்டுவிட்டாலே போதும்; மொட்டை அடித்தலோ சடைமுடி வளர்த்தலோ போன்ற புற வேடங்கள் தேவையில்லை.

மனத்தை அடக்கும் வலிமை இல்லாதவன் துறவு வேடம் பூணுவது, பசுவானது புலியின் தோலைப் போர்த்திக்கொண்டு பயிரை மேய்வதைப் போன்றது.

நிலையில்லாத உலகப் பொருள்களை நிலையானவை என்று எண்ணி மயங்கும் அற்ப அறிவே மனிதர்க்கு இழிவான அறிவாகும்.

அடுத்த ஒரு நொடிப்பொழுது கூடத் தம் உயிருக்கு நிலைப்புண்டோ என அறியாத மனிதர்கள், கோடியளவும் அல்லாமல் எண்ணற்ற ஆசைகளை எண்ணிக் குவிப்பர்.

கற்கத் தகுந்த நூல்களைக் குற்றமறக் கற்க வேண்டும்; கற்ற பிறகு கற்ற கல்விக்கு ஏற்ப நல்வழியில் வாழ வேண்டும்.

மணற்கேணியில் தோண்டிய அளவிற்கு நீர் ஊறும்; அதுபோல மக்கள் கற்கும் அளவிற்கு ஏற்ப அறிவு பெருகும்.

ஒருவனுக்கு அழிவில்லாத சிறந்த செல்வம் கல்வியே ஆகும்; மற்ற பொன், பொருள் எல்லாம் உண்மையான செல்வம் ஆகாது.

முழுமையான பல நூல்களைக் கற்காமல் அவையில் பேசுவது, ஆடுகளக் கோடு கிழிக்கப்படாத இடத்தில் பகடையாடியதைப் போன்ற பயனற்ற செயலாகும்.

செல்வங்களுள் தலையாய சிறந்த செல்வம் செவியால் கேட்டு அறியும் கேள்விச் செல்வமே ஆகும்.

எந்தப் பொருளை எவர் கூறக் கேட்டாலும், அப்பொருளின் உண்மைத் தன்மையை ஆராய்ந்து காண்பதே உண்மையான அறிவாகும்.

செயலின் நுட்பங்களை அறிந்த நல்லறிஞர்களுடன் ஆராய்ந்து கலந்தாலோசித்து ஒரு செயலைச் செய்பவர்க்கு முடியாத அரிய காரியம் ஒன்றுமில்லை.

பகல் பொழுதில் தன்னை விட வலிமையான ஆந்தையைக் காகம் வென்றுவிடும்; அதுபோலப் பகையை வெல்ல நினைக்கும் அரசனுக்குத் தகுந்த காலம் வேண்டும்.

வாய்ப்பற்ற காலத்தில் கொக்கு போல அமைதியாகக் காத்திருக்க வேண்டும்; காலம் வாய்த்தபோது கொக்கு இரையைக் குத்துவது போல விரைந்து செயலை முடிக்க வேண்டும்.

உரிய காலத்தை உணர்ந்து, தகுந்த இடத்தைத் தேர்ந்தெடுத்து ஒரு செயலை மேற்கொண்டால், உலகத்தையே ஆள நினைத்தாலும் அது கைகூடும்.

தண்ணீரின் உயரத்திற்கு ஏற்ப நீர்மலர்கள் உயர்ந்து வளரும்; அதுபோல மனிதர்களின் ஊக்கத்தின் அளவிற்கு ஏற்ப அவர்கள் உயர்வர்.

எண்ணுவதெல்லாம் உயர்வான குறிக்கோளையே எண்ண வேண்டும்; அந்த உயர்வான எண்ணம் கைகூடாவிட்டாலும் கூட எண்ணிய மன உறுதி குறையாது.

முயற்சி செல்வத்தைப் பெருகச் செய்யும்; முயற்சியில்லாமை வறுமையை அடைவித்துவிடும்.

விதியினால் ஒரு காரியம் முடியாது போனாலும், ஒருவர் தன் உடலை வருத்திச் செய்யும் முயற்சிக்குரிய பயன் நிச்சயம் கிடைக்கும்.

எண்ணியவர் அசைக்க முடியாத மன உறுதி உடையவராக இருப்பாரானால், அவர் தாம் எண்ணிய இலக்குகளை எண்ணியவாறே எளிதில் அடைவர்.

படைக்குரிய அனைத்து உறுப்புகளும் நிறைந்து, போர்க்களத் துன்பங்களுக்கு அஞ்சாது வெற்றி பெறும் படையே ஓர் அரசனுடைய செல்வங்கள் அனைத்திலும் முதன்மையான செல்வமாகும்.

தன் உடம்பிலிருந்து ஒரு முடி நீங்கினாலும் உயிர் வாழாத கவரிமான் போன்றவர்கள், தமக்கு மானக்கேடு வரும்போது உயிரையே விட்டுவிடுவர்.

கயவர்கள் தோற்றத்தில் மக்களைப் போலவே இருப்பர்; மனிதர்களுக்கும் கயவர்களுக்கும் இடையே உள்ள இத்தகைய ஒற்றுமையை வேறு எங்கும் நாம் கண்டதில்லை.

கயவர்கள் தேவர்களுக்கு இணையானவர்கள்; ஏனெனில் தேவர்களைப் போலவே கயவர்களும் தாம் விரும்பியவற்றை எந்தக் கட்டுப்பாடும் இன்றித் தன்னிச்சையாகச் செய்வர்.

சான்றோர் தம்மிடம் ஒருவர் தன் குறையைச் சொன்ன அளவிலேயே உதவி செய்வர்; ஆனால் கீழ்மக்களோ கரும்பைப் பிழிந்து நசுக்குவது போலத் துன்புறுத்தினால் மட்டுமே பயன்படுவர்.

இவர் தேவ மங்கையோ? அழகிய மயிலோ? கனத்த காதணி அணிந்த மானிடப் பெண்ணோ? என் உள்ளம் மயங்குகின்றது.